زندگی بی بند و بار یا سبک زندگی پرحاشیه ورزشکاران در سراسر جهان امری طبیعی جلوه داده نمی شود و همواره رسانه ها و اصول حرفه ای در ورزش به عنوان دیوار شیشه ای در برابر این رفتار ستاره ها و ورزشکاران است.
به گزارش سرویس ویژه واندا اسپورت وزیر ورزش در حاشیه جلسه دیروز دولت ایران با اظهارات عجیبی ضمن ساده سازی موضوع رسوایی اخلاقی ملی پوشان پسر دو و میدانی در کره جنوبی، از جمله “آن خانم برای ورزشکاران ما تله گذاشته بود،” استفاده کرد!
سالهاست که در کشورهای اروپایی و آمریکایی سبک زندگی نامتعارف ورزشکاران با قانون نانوشته ای سوژه رسانه های پاپاراتزی می شود تا هم تابوی این رفتار برای جامعه و هواداران ورزشی شکسته نشود و هم اصول حرفه ای و اخلاقی برای موفقیت در ورزش مخدوش نشود.
به همین دلیل است که زندگی خصوصی لوتار ماتیوس، اشتفان افنبرگ، پل کاسگوین، رونالدینیو، جان تری تا همین رفتار بچه گانه لامین یامال فقط با اطلاع رسانی رسانه ها و پنهان نبودن هیچ چیزی از مردم و اصول حرفه ای باشگاه کنترل شده و نام آنها را به عنوان درس عبرت برای هواداران و فوتبالیست ها ساخته است.
رفتارهای خاص ورزشکاران ایرانی هم جزو واقعیت های زندگی اجتماعی بوده ولی متاسفانه با نگاه و رویکرد سلبی که در 5 دهه گذشته بوده نه تنها به روال و قاعده حرفه ای و اخلاقی هدایت نشده بلکه تبدیل به عنصری برای متفاوت بودن یا ماجراجویی تبدیل شده است.
اتفاقی که در کره جنوبی رخ داد بارها در ورزش ایران رخ داده و خسارت اعتباری و اخلاقی به بار آورده است.
نخستین بار در سفر تیم ملی ایران به تفلیس و بازی دوستانه با تیم ملی ب شوروی در اسفند 68 ماجرای شب زنده داری و حاشیه های پس از آن توسط بازیکنان ایرانی به خبرهای درگوشی رسانه های محدود آن دوره تبدیل شد، در برابر این اتفاق جریان حاکم بر سازمان تربیت بدنی با نگاه سلبی و برخورد تند و تهدیدآمیز به استقبال ماجرا رفت و قهرمان این اتفاق یکی از مدیران حراست سازمان تربیت بدنی بود که سالها بعد مدیرعامل پرسپولیس هم شد ولی با این نگاه غیر فرهنگی حتیدر آن پست هم هیچ موفقیتی نداشت.
پس از ماجرای کتک کاری و در و شیشه شکستن کافه در تفلیس مسئولان سازمان تربیت بدنی به جای محرومیت چند عنصر پر حاشیه از تیم سوم پایتخت، برای ترساندن یکی از بازیکنان مظلوم شهرستانی را گوشمالی دادند که بعدها مشخص شد او یکی از تماشاگران آن درگیری مشهور در تلفیس بوده است.
این ماجرا بهانه ای شد که نیروی حراستی و گشت ارشاد ورزشی به عضو ثابت در تیم های اعزامی به خارج از کشور تبدیل شود، با این حال ماجرای فرار با ملافه از پنجره اتاق به آشپزخانه هتل توسط یکی از بازیکنان تیم ملی یا شب گردی بازیکنان یکی از تیم های ورزشی نشان می داد که موضوع برای بازیکنان تبدیل به امری جذاب و ماجراجویی تبدیل شده و حضور نیروهای حراستی هم هیچ تاثیری بر این جریان نداشته است.
در این میان کسانی هم که نسخه برخورد حراستی و بگیر و ببند را دنبال می کنند جوابگوی عملکرد معکوس فعالیت های خودشان در تیم های اعزامی نبوده اند.
این نگاه های سلبی به جایی رسیده بود که در سالهای آخر دهه 90 میلادی یک زن به عنوان نامزد به زندگی یکی از ستاره های مشهور فوتبال ایران روانه شده بود تا گزارش زندگی او را به ایران برساند، او بعدها خاطرات 6 ماه زندگی اش را به یک روزنامه کویتی 1 میلیون دلار فروخت و امروز یکی از کارگزاران رسانه ای کشورهای عربی به زبان پارسی است.
پس از آن در بازی های مقدماتی جام جهانی 2002 کره و ژاپن شب زنده داری باند فوتبالیست خاصی که بعدها چند بار برای ریاست فدراسیون فوتبال تلاش کرد در شب بازی ایران و ایرلند در دوبلین باعث خلق صحنه های تلخی از ناتوانی خود او در دو تک به تک مشهود با دروازه بان ایرلند و ناتوانی باند او در بازی شد تا ایران آن بازی را باخته و ماجرای صعود به جام جهانی به خواست جریان سیاسی خاصی در تهران با آن شب نشینی مختومه شود.
بعدها نه آن بازیکن و نه آن باند مورد بازخواست قرار نگرفتند تا نشان دهد حاشیه های بیرونی تیم های ملی و نگاه سلبی حراست می تواند هدفمند خاموش و روشن شود.
حالا پس از 5 دهه رفتار نادرست و عدم آموزش و اجرای اصول حرفه ای فوتبال، وزیر ورزش برای رسوایی اخلاقی در کره جنوبی “تله” را توجیه کم کاری مسئولان فرهنگی ورزش و وزارتش می داند.
آیا پاک کردن صورت مساله می تواند نتیجه مناسبی برای رویکرد وزارت ورزش با یک معضل اخلاقی و عدم آگاهی بازیکن تیم ملی به قوانین حریم شخصی و اجتماعی دیگر کشورها باشد؟
چرا وزیر ورزش به این موضوع دقت نمی کند که بازیکنان تیم ملی نیازمند آموزش اصول حرفه ای، اخلاقی و قوانین جهانی هستند تا در تله کارگر هتل گرفتار نشوند؟!
عجیب نیست که وقتی معاون وزیر ورزش برای ساخت فرهنگ و ترویج آن سخنرانی می کند، درک متقابلی از آموزش فرهنگی و لزوم آموزش اجتماعی به ورزشکاران اعزامی نداشته باشد و همچنان کارمندان ارشد وزارت ورزش با چوب حراست و ساختار دستوری دولتی سعی در اجرای اصول حرفه ای و اخلاقی دارند.
