قرعهکشی لیگ برتر بیستوپنجم فوتبال انجام شد تا همهچیز برای آغاز این مسابقات آماده شود. درباره این لیگ، بسیار گفتهاند و نوشتهاند و ما نیز در سالهای گذشته بارها در مورد ضعفها و قوتهای آن قلم زدهایم.
با آنکه تکرار این نکات شاید برای بسیاری خستهکننده باشد و با اینکه «گوش شنوایی» نیز در میان مدیران دیده نمیشود، اما ناچاریم باز هم تأکید کنیم: فدراسیون فوتبال، با وجود ثبات نامیمون در ساختار مدیریتی خود، هنوز حتی یک قدم واقعی و امیدبخش برای بهبود کیفیت این لیگ برنداشته است.
حالا بازیها شروع میشود و خواهیم دید که تقویم مسابقات چگونه بارها دستخوش تغییرات آنی، بیبرنامه و مخرب خواهد شد. تجربه لیگهای قبلی بهروشنی این مسئله را اثبات کرده است.
از سوی دیگر، شاهد خواهیم بود که ارکان قضایی فدراسیون ــ که پیشتر نشان دادهاند تا چه اندازه گوشبهفرماناند ــ چگونه با احکام فرمایشی و مصلحتاندیشیهای عجیب، سر و ته تخلفات و بحرانها را هم میآورند، بیآنکه از قانونگرایی یا شفافیت اثری باشد.
همه اینها بهجای خود، اما به قول معروف «سالی که نکوست از بهارش پیداست». وقتی همین امروز میبینیم که چندین تیم برای میزبانی از رقبای خود باید به شهرهای دیگر کوچ کنند، باید پرسید: آیا این فوتبال حرفهای است؟ گرچه این مشکل، یعنی فقدان زیرساخت و ورزشگاه استاندارد، مستقیماً متوجه باشگاههاست و نه فدراسیون، ولی سازمان لیگ و فدراسیون نیز در قبال آن بیتقصیر نیستند.
حداقل کاری که از مدیران لیگ انتظار میرفت، اعمال تصمیمات قهری و تعیین الزامات سختگیرانه برای جلوگیری از بیتوجهی مزمن برخی از باشگاهها به ساختارسازی بود، اما ظاهراً برای فدراسیوننشینان، مسائلی فرعی مثل پرونده بیرانوند یا دلخوری احتمالی آقای زنوزی، از نفس مسابقات و کیفیت لیگ مهمتر است!
حمید ترابپور
کیهان ورزشی
